Pierwszy Dzień Milczenia odbył się na Uniwersytecie Virginia w USA w roku 1996. 150 studentów, milcząc przez 9 godzin, protestowało przeciw dyskryminacji ze względu na orientację seksualną. Wydarzenie to zyskało duży rozgłos w prasie lokalnej, a reakcja środowiska uniwersyteckiego była bardzo pozytywna. Akcja szybko zaczęła nabierać tempa i zwiększać swój zasięg – w 2008 roku stała się wydarzeniem międzynarodowym. Do akcji włączyły się Holandia (Amsterdam), Słowenia (Lublana), Szwecja (Sztokholm), Rosja (Sankt-Petersburg) oraz Polska (Lublin, Gdańsk, Katowice, Bydgoszcz, Kraków, Łódź, Toruń, Warszawa).

W tym roku Dzień Milczenia odbędzie się 24 kwietnia w Sopocie. W Polsce będziemy tego dnia wspominać ofiary zamachu z dnia 2 sierpnia 2009 r. w Tel Awiwie. Zamaskowany napastnik z karabinem maszynowym wdarł się do klubu „Cafe Noir” i otworzył ogień do grupy młodych gejów i lesbijek, którzy uczestniczyli w spotkaniu grupy wsparcia. Zabił trzy osoby i ranił jedenaścioro. Przyczyną tej zbrodni była najprawdopodobniej skrajna homofobia.
W USA patronem Dnia Milczenia jest Carl Joseph Walker-Hoover, 11-letni uczeń, który nie mogąc znieść szkolnych prześladowań na tle swojej rzekomo homoseksualnej orientacji seksualnej, w kwietniu 2009 popełnił samobójstwo.

Dzień Milczenia 2010
24 kwietnia godz. 17:00
Sopot, ul. Bohaterów Monte Cassino, w okolicach Fontanny Rybaka.

Zapraszamy każdego, dla kogo walka o prawa człowieka jest walką słuszną.

Organizatorami Dnia Milczenia 2010 w Trójmieście są: Amnesty International Trójmiasto oraz Kampania Przeciw Homofobii oddział Trójmiasto.

Więcej o polskim Dniu Milczenia: http://dzienmilczenia.blox.pl/html
Strona międzynarodowa: www.dayofsilence.org

Kontynuując kampanię Żądamy Godności, porozmawiamy o jednym z najbardziej palących tematów- umieralności okołoporodowej: rocznie 500 tyś. kobiet umiera podczas porodu, bo nie zapewnia im się właściwej opieki medycznej. Wielu z nich, żyjącym w skrajnym ubóstwie, odmawia się prawa do kontrolowania płodności i decydowania o własnym macierzyństwie oraz własnym ciele- zmuszając do seksu czy do małżeństwa już w dzieciństwie.

Będziemy rozmawiać o odpowiedzialności korporacji w świetle kampanii AI Żądamy Godności.
Zapraszamy!

Grupa Inicjatywna Trójmiasto Dla Tybetu we współpracy z Amnesty International Trójmiasto zapraszają na ciąg wydarzeń poświęconych ginącej kulturze Tybetu i walce o prawa człowieka:

PROGRAM:

10.03.2010 ŚRODA
16:00 Happening pod Konsulatem ChRL
Al. Grunwaldzka 1 Gdańsk

18:30 Opowieści o Tybecie:
- relacje podróżników prosto z Chin, Tybetu i Dharmsala (Indie)
- pokaz filmów: „Skradzione dziecko Tybetu”, „Przełamując mur cenzury”
sala 2.61, Wydział Historyczny UG, Wita Stwosza 55, Gdańsk
- pisanie listów w obronie praw człowieka organizowane przez Amnesty International

11.03.2010 CZWARTEK
Koncert „Tybetańskim Bohaterom”
Klub Muzyczny Ucho w Gdyni,  ul. Św. Piotra 2
Dla Tybetu zagrają: Zdrowia Szczęścia Pomarańczy, Maszyna do Mięsa, DrewnoFromLas, Radio Bagdad, eM
start: 19:00
wstęp: 15 zł (dochód w całości przeznaczony na Fundacje Nyatri oraz Program Tybetański Fundacji Inna Przestrzeń)

Grupa Inicjatywna Trójmiasto dla Tybetu zebrała się ponownie, aby w dniach 10-11 marca 2010 roku przypomnieć mieszkańcom Trójmiasta o Tybecie i jego historii, przybliżyć jego unikalną zarówno tradycyjną, jak i współczesną kulturę, a także opowiedzieć o Tybetańskich Bohaterach. Oprócz tego celem naszych działań jest ukazanie konkretnych sposobów pomocy Tybetańczykom, które są możliwe nawet z drugiego końca świata.

Nasze działania mają charakter apolityczny, dotykamy merytorycznych aspektów sprawy. Pragniemy się skupić przede wszystkim na zagadnieniach ginącej kultury oraz łamania praw człowieka w Tybecie, a także zaprezentować sytuację i działalność Tybetańczyków na uchodźstwie.

Zapraszamy mieszkańców Trójmiasta i okolic do udziału w naszych wydarzeniach. Można będzie uczestniczyć w pokojowym, apolitycznym happeningu, w którym wspomnimy ponad 50 lat tybetańskiej walki o tożsamość, a także ukażemy, jak bardzo żywa i aktualna jest ta kultura. Będzie  możliwość napisania listów i podpisania petycji w obronie konkretnych, znanych nam Tybetańczyków dzięki współpracy z Amnesty International Grupą Lokalną Trójmiasto oraz z Programem Tybetańskim Fundacji Inna Przestrzeń. Będzie można wysłuchać aktualnych relacji trójmiejskich podróżników z Chin, Tybetu i okolic, a także obejrzeć niezwykłe, wstrząsające filmy, które przedostały się z Tybetu. Następnego dnia natomiast wspaniali trójmiejscy muzycy zagrają fantastyczny charytatywny koncert dedykowany Tybetańskim Bohaterom. Wszystkiemu będą towarzyszyć tak jak w zeszłym roku akcja „Książka dla Tybetu” obecna w księgarniach i bibliotekach, a także księga pamiątkowa, do której mogą wpisać się mieszkańcy Trójmiasta.

Trójmiasto dla Tybetu działa pod patronatami i matronatami następujących instytucji:
Gdańsk Europejską Stolicą Kultury 2016, Galeria Pionova, Radio Gdańsk, portal ROCKZ.PL

Oprawę graficzną dla wydarzenia wykonał Dr.Jahkill, czyli Jacek Staniszewski.

Dowiedz się więcej na: http://trojmiastodlatybetu.4zal.net/

Wedle oficjalnych statystyk, każdego roku w Burkina Faso, z powodu komplikacji w trakcie ciąży oraz podczas porodu umiera ponad 2000 kobiet. Wiele kobiet można by z łatwością uratować, gdyby na czas zapewniono im odpowiednią opiekę medyczną.

Każda kobieta posiada prawo do życia i prawo do właściwej opieki zdrowotnej, a rząd powinien podwoić swoje wysiłki, by wypracować strategię zapobiegania umieralności okołoporodowej. Kobiety w Burkina Faso znajdują się w błędnym kole dyskryminacji, które czyni poród potencjalnie śmiertelnym.

Przepisy prawne obowiązujące w Burkina Faso zapewniają kobietom równy status z mężczyznami. Jednakże w praktyce większość kobiet jest podporządkowana mężczyznom i posiada niewielki lub żaden wpływ na podejmowanie decyzji w sprawach takich jak korzystanie z opieki zdrowotnej czy planowanie rodziny. Nadal praktykowane jest zawieranie małżeństw przez dziewczynki oraz młode dziewczęta, jak również okaleczanie żeńskich narządów płciowych.

Władze Burkina Faso, przy pomocy międzynarodowych donorów opracował ambitne strategie, które pozwoliły obniżyć wskaźnik śmiertelności okołoporodowej kobiet w niektórych częściach kraju. Jednakże sens owych strategii podważają błędów w ich wdrażaniu oraz nie ściganie takich nadużyć jak nielegalne wymuszanie opłat za usługi zdrowotne.

Ubóstwo jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do umieralności okołoporodowej. Dotyczy to w szczególności kobiet zamieszkujących regiony rolnicze, zmagających się z problemami finansowymi jak i dużymi odległościami dzielącymi ich od placówek opieki zdrowotnej.

W 2006 r. władze Burkina Faso wprowadziły politykę subsydiowania 80 procent kosztów związanych z porodem i uczyniły go całkowicie bezpłatnym dla większości zubożałych kobiet. Jednakże polityka ta nie została odpowiednio nagłośniona, co stało się okazją do wyzysku przez skorumpowany personel medyczny. Kryteria, kto może skorzystać z subsydiowanej opieki, nie zostały szczegółowo opracowane, więc koszty nadal stanowią barierę w dostępie do opieki medycznej.

Amnesty International wskazuje, iż nierówny dostęp do odpowiednich placówek opieki zdrowotnej, przede wszystkim w rejonach rolniczych, braki zaplecza medycznego oraz wyszkolonego personelu, a także negatywne lub dyskryminujące postawy pracowników służby zdrowia zniechęcają kobiety do szukania opieki.

Umieralność okołoporodowa kobiet jest tragedią, która każdego roku odbiera tysiącom rodzin żony, matki, siostry i córki. Jak długo kobietom nie pozwoli się na przejęcie kontroli nad własnymi ciałami, tak nadal będą ich umierały tysiące.

Podejmij działania:

Napisz list lub podpisz petycję do Blaise Compaore, Prezydenta Republiki Burkina Faso, prosząc go o podjęcie działań na rzecz zapobiegania umieralności okołoporodowej.

Szanowny Panie Prezydencie,

Każdego roku ponad 2,000 kobiet umiera w Pańskim kraju z powodu komplikacji  związanych z ciążą i porodem. Wiele z tych zgonów możnaby uniknąć. Śmierć spowodowana umieralnością okołporodową kobiet zbiera żniwo wśród najbiedniejszych, najgorzej wykształconcyh i wśród  zamieszkujących tereny rolnicze. W czasie ostatniej dekady, z pomocą lokalnych darczyńców, Pana rząd poświęcił wysiłek oraz przeznaczył środki w celu zmniejszenia współczynnika umieralności okołporodowej kobiet. Ambitne strategie zostały opracowane i częściowo wdrożone w kontekście Millenijnych Celów Rozwoju 5. Jednakże podjęte działania nie są wystarczająco skuteczne  Pomimo obniżenia kosztów związanych z porodem w roku 2006, jakość usług medycznych nie wzrosła znacząco, i dlatego wiele kobiet nie chce rodzić dzieci w placówkach medycznych. Jest to szczególnie widoczne wśród ubogich, żyjacych w rejonach rolniczych kobiet. Poddawane są one opiece medycznej w placówkach zdrowotnych, często w warunkach niehigienicznych, przy braku odpowiedniej ilości niedostatecznie wynagradzanego personelu medycznego, który zdaża się, że traktuje kobiety bez szacunku lub żądą nieoficjalnych płatności.

Dlatego zwracam sie do Pana z prośbą o:

• Sprawiedliwe przeznaczenie środków na opiekę medyczną nad matkami oraz w zakresie zdrowia reprodukcyjnego, traktując priorytetowo najbiedniejsze regiony z najwyższym współczynnikiem umieralności.
• Sysytematyczne zmniejszanie barier ekonomicznych, fizycznych i kulturowych, które blokują kobietom ubogim i mieszkającym na terenach rolniczych, dostęp do ratującej im życie opieki zdrowotnej w zakresie macierzyństwa i zdrowia reprodukcyjnego.

Z poważaniem,

———————————————–

Dear President,
Every year, more than 2,000 women die in your country from complications of pregnancy and childbirth. Most of these deaths could have been prevented. Maternal mortality takes its major toll on the poorest, the least educated women and those who live in rural areas.

During the last decade, with the help of the donor community, your government has devoted effort and resources to reduce the maternal mortality ratio. Ambitious strategies have been developed and partially implemented in the context of the Millennium Development Goal 5.

However, the policies to combat maternal mortality suffer from major flaws in their implementation. Although the cost of deliveries was reduced since 2006, the quality of medical services has not improved significantly, and therefore many women remain reluctant to go to health facilities to give birth. This is particularly the case among poor and rural women who face treatment in health facilities which are often unhygienic and understaffed, with medical personnel who are underpaid and sometimes treat them disrespectfully or demand unofficial payments.

I am therefore asking you to:
•    Allocate resources to maternal and reproductive health care equitably, prioritizing the poorest regions with highest mortality ratios.
•    Systematically reduce economic, physical and cultural barriers that prevent poor rural women from accessing life-saving reproductive and maternal health care.

Yours sincerely,

Apele prosimy wysyłać na poniższy adres:

Blaise COMPAORE
Le Président du Faso
BP 7030 et 7031
Ougadougou
Burkina Faso
info@presidence.bf

Burkina Faso jest jednym z najbiedniejszych krajów świata, plasującym się na 177 miejscu z pośród 182 krajów w rankingu przedstawionym w Raporcie nt. Rozwoju Społecznego 2009 r. Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju

W dniach 28 stycznia – 9 lutego 2010 po Burkina Faso zorganizowany została objazdowa akcja Amnesty International mająca na celu nagłośnienie problemu umieralności okołoporodowej.
Blog z akcji http://demanddignity.amnesty.org/en-gb/frontpage/location/mission/burkina-faso

Akcja rzecz położenia kresu umieralności okołoporodowej w Burkina Faso jest częścią kampanii „Żądamy Godności” rozpoczętej przez Amnesty International w 2009 roku i mającej na celu pokazanie ubóstwa jako problemu praw człowieka.

Tłumaczenie: Agnieszka Pyszycka

Kobiety w Iranie spotykają się z różnorodną dyskryminacją. Są wykluczone z kluczowych obszarów państwa. Na przykład nie mogą być sędzinami lub ubiegać się o urząd prezydenta. Nie mają równych z mężczyznami praw w dziedzinie małżeństwa, rozwodu, opieki nad dzieckiem oraz dziedziczeniu spadku. Przestępstwa w wyniku których cierpią kobiety są mniej surowo karane niż te same przestępstwa popełniane przeciw mężczyznom. Zeznania kobiet w sądzie mają o połowę mniejszą wartość niż zeznania mężczyzn. Legalnym wiekiem dla małżeństwa jest 13 lat, ale ojcowie mogą ubiegać się o pozwolenie na zaaranżowanie małżeństwa córki w młodszym wieku- i to z mężczyzną o wiele starszym od córki.

Wraz ze wzrostem poziomu alfabetyzacji kobiet w ciągu ostatnich trzydziestu lat i znaczącą liczbą kobiet na uniwersytetach, Iranki są coraz lepiej przygotowane do walki z wszechobecną dyskryminacją. Jednakże ich wysiłki są postrzegane przez władze z dużą podejrzliwością. Przeciwko nim prowadzone są działania zastraszenia i represji. Strona internetowa Kampanii na Rzecz Równości w ostatnich latach była wielokrotnie blokowana a aktywiści wielokrotnie byli narażani na szykany ze strony władz w związku ze swoją działalnością.

Kampania działa w oparciu o pracę wolontariuszy, którzy jeżdżąc po całym kraju rozmawiają z kobietami o ich prawach i konieczności reformy prawnej. Wolontariusze zamierzają zebrać od obywateli irańskich milion podpisów pod petycją domagającą się zakończenia prawnej dyskryminacji kobiet w Iranie. Dlatego inicjatywa ta bywa nazywana również Kampanią Miliona Podpisów.

Jedną z najdłużej więzionych działaczek jest Ronak Safarzadeh, członkini mniejszości kurdyjskiej w Iranie. W 2007 roku została skazana łącznie na sześć lat więzienia za członkostwo w kurdyjskiej organizacji zbrojnej PJAK (wyrok pięciu lat) i działania propagandowe przeciwko państwu (wyrok jednego roku). Według jej prawnika podczas procesu nie przedstawiono żadnych dowodów wskazujących na to, że Ronak używała przemocy bądź do niej namawiała.  Obecnie ma 23 lata. Według relacji jej prawnika, cierpi na depresję, która nie jest leczona.

Prosimy o pisanie w jej sprawie do Szefa Sądownictwa Iranu:

Wasza Ekscelencjo

Wzywam do wycofania oskarżeń przeciw działaczom i działaczkom Kampanii na rzecz Równości, jeśli związane są z ich pokojową działalnością na rzecz równych praw dla kobiet w Iranie.

Domagam się zaprzestanie zatrzymań i prześladowań zwolenników Kampanii na rzecz Równości, w tym Ronak Safarzadeh.

Wzywam również władze Iranu do nowelizacji prawa, by nie dyskryminowało ono kobiet.

Z poważaniem,

—————————————-

Your Excellency,

I am writing to call for all charges to be dropped against Campaign for Equality activists that are connected to their peaceful campaigning for equal rights for women in Iran, including Ronak Safarzadeh.

I urge you to end to the arrests and harassment of supporters of the Campaign for Equality.

Please ensure that Iranian legislation is  reviewed with a view to ending all legalized discrimination against women.

Sincerely,

Apele prosimy wysyłać do Szefa Sądownictwa Iranu oraz Ambasady Republiki Iranu:

Ayatollah Sadeqh Larijani
Howzeh Riyasat-e Qoveh Qazaiyeh
(Office of the Head of the Judiciary)
Pasteur St.,
Vali Asr Ave.,
south of Serah-e Jomhouri,
Tehran 1316814737
Islamic Republic of Iran

Ambasada Islamskiej Republiki Iranu
ul. Królowej Aldony 22, 03-928 Warszawa
tel. (22) 617 15 85, 617 42 93
fax (22) 617 84 52
e-mail: iranemb@iranemb.warsaw

Polecamy również artykuł nt. Kampanii na rzecz Równości.

We wschodnim Czadzie sudańskie uchodźczynie padają ofiarą gwałtów i innych form przemocy zarówno w obozach dla uchodźców, jak i poza nimi. Poza obozami są narażone na wiele nadużyć: od nękania i gróźb, po ataki fizyczne, gwałty i inne formy przemocy stosowane m.in. przez opozycyjne grupy zbrojne, bandytów oraz czadyjskie siły zbrojne. Wewnątrz obozów, kobiety padają ofiarą napaści na tle seksualnym ze strony innych uchodźców, w tym członków swoich własnych rodzin, a w niektórych przypadkach – pracowników organizacji humanitarnych.

Mężczyźni, którzy dopuszczają się tych haniebnych przestępstw rzadko stają przed wymiarem sprawiedliwości, co doprowadza do zakorzenienia się bezkarności. Sytuację pogarsza jeszcze nieskuteczny system sądownictwa karnego w Czadzie. Ponadto, policjanci są słabo wyszkoleni oraz brakuje sądów, sędziów i prokuratorów, którzy byliby w stanie ogarnąć cały wschodni Czad.

Przemoc przeciwko kobietom trwa nadal, pomimo rozmieszczenia Misji ONZ w Republice Środkowoafrykańskiej i Czadzie (MINURCAT) oraz grupy policyjnej pilnującej bezpieczeństwa o nazwie Integrated Security Unit (DIS). Grupa ta jest złożona z czadyjskich policjantów, przeszkolonych i wspieranych przez MINURCAT, z mandatem na zapewnianie bezpieczeństwa wewnątrz obozów dla uchodźców i wokół nich oraz w miejscach przebywania uchodźców wewnętrznych we wschodnim Czadzie. Amnesty International udokumentowała wyżej wymienione naruszenia w swoim raporcie: “No place for us here: Violence against Women in Eastern Chad” („Nie ma tu dla nas miejsca: Przemoc przeciwko kobietom we wschodnim Czadzie.”) (AFR 20/008/2009).

Jeśli rząd Czadu poprosi Radę Bezpieczeństwa ONZ o nieprzedłużanie mandatu Misji ONZ na okres po 15 marca 2010, to istnieje ryzyko, że sytuacja bezpieczeństwa znacznie się pogorszy, a uchodźczynie będą narażone na jeszcze większą ilość ataków. Rada Bezpieczeństwa ONZ musi odrzucić tę prośbę do czasu, kiedy rząd Czadu ustali, że jest w stanie skutecznie ochronić uchodźców, w tym uchodźców wewnętrznych, mieszkających we wschodnim Czadzie.

Rząd Czadu ma obowiązek chronić ludzi żyjących na terytorium swojego kraju, w tym ponad 260.000 sudańskich uchodźców, z czego większość stanowią kobiety i dzieci, oraz 180.000 uchodźców wewnętrznych. Rząd Czadu musi zapewnić, by osoby odpowiedzialne za popełnienie naruszeń praw człowieka we wschodnim Czadzie, w tym w obozach dla uchodźców oraz miejscach zamieszkiwanych przez uchodźców wewnętrznych, zostały oskarżone oraz postawione przed wymiarem sprawiedliwości w procesach, które spełniać będą międzynarodowe standardy sprawiedliwego procesu, oraz bez uciekania się do kary śmierci.

Amnesty International wzywa Prezydenta Czadu Idrissa Deby Itno o zapewnienie, by uchodźczynie we wschodnim Czadzie były chronione przed gwałtami oraz innymi formami przemocy, w tym poprzez podjęcie następujących kroków:

• Natychmiastowe wezwanie Rady Bezpieczeństwa ONZ do przedłużenia mandatu MINURCAT po jego wygaśnięciu 15 marca 2010.
• Zapewnienie, by rząd Czadu pomagał w pełnym rozmieszczeniu i działaniach MINURCAT.
• Zapewnienie, by grupy DIS oraz inne siły bezpieczeństwa wprowadziły system codziennych patroli i eskort dla uchodźców, szczególnie kobiet i dziewcząt, kiedy muszą opuszczać obozy w poszukiwaniu drewna na opał, słomy, wody i innych, niezbędnych do życia, środków.
• Zwiększenie liczby policjantek w siłach bezpieczeństwa, szczególnie w DIS, którym powierzonoby m.in.  badanie przypadków gwałtów i innych rodzajów przemocy popełnianych na kobietach i dziewczętach.
• Wprowadzenie programu zwiększania świadomości o nielegalności oraz psychologicznych, społecznych i medycznych skutkach gwałtów i innych form przemocy, popełnianych na uchodźcach we wschodnim Czadzie.

Pokaż swoją solidarność z sudańskimi uchodźczyniami narażonymi na gwałty i inne formy przemocy na tle seksualnym we wschodnim Czadzie. Podpisz petycjęNapisz list do Idrissa Deby Itno, Prezydenta Czadu.

Treść petycji po angielsku:

Dear President Deby,

The Chadian government has asked the UN Security Council not to renew the mandate of the UN mission MINURCAT when it expires on 15 March 2010. If this happens, there is a real risk that the security situation will deteriorate further. The Security Council should not accede to this request until the Chadian government shows that it can adequately protect refugees and internally displaced people in eastern Chad.

I am writing to urge you to:

• withdraw your request for the UN Security Council not to renew MINURCAT’s mandate;
• facilitate the full deployment and operations of MINURCAT;
• increase the number of female police officers within the security forces, particularly the DIS, the force mandated to provide security in and around the refugee camps.

Yours sincerely,

Adres:

President idriss Deby itno
President of Chad
Présidence de la République
Bp 74
N’Djamena
CHAD

Sudanki codziennie żyją w strachu przed możliwym aresztowaniem za „nieprzyzwoite lub niemoralne zachowanie bądź ubranie”. Policja strzegąca porządku publicznego w Sudanie ma prawo decydować, co jest w tym wypadku przyzwoite, a co nie. W większości przypadków kobiety są aresztowane za noszenie spodni lub sukienek do kolan.

Zgodnie z sudańskim prawem karnym (1991), za takie zachowanie może być wymierzona chłosta w wysokości 40 batów. Sędziowie dodatkowo podnieśli limit w niektórych instancjach, w wyniku czego kobiety i dziewczynki są karane nawet 50 rózgami. Ten okrutny i nieludzki proceder jest praktykowany w stosunku do kobiet jak również i dziewczyn poniżej 18 roku życia.

W lipcu 2009 roku, Lubna Hussein odważyła się przełamać milczenie wokół tego zwyczaju. Lubna, sudańska dziennikarka z ramienia ONZ, wraz z 12 innymi kobietami została aresztowana za noszenie spodni. Zdecydowała się jednak zaskarżyć decyzje o zatrzymaniu przed sądem, prowadząc jednocześnie kampanię publiczna w celu zniesienia artykułu 152 Prawa Karnego.

W zbliżającym się Międzynarodowym Dniu Kobiet, Amnesty International wzywa sudański rząd to likwidacji artykułu 152, jako prawa niedookreślonego, które dyskryminuje i jednocześnie ogranicza prawo do swobodnego wyrażania. Amnesty International wzywa także sudańskich przedstawicieli do zakazania chłosty jako kary przy jednoczesnym naprawieniu krzywd ofiarom tego haniebnego procederu.

Artykuł 152 nie jest jedynym prawem, które dyskryminuje kobiety w Sudanie. Artykuł jest częścią systemu, który aktywnie ograniczają podstawowe prawa kobiet i dziewcząt.

Prosimy o wysyłanie petycji do władz Sudanu:

Wzywamy władze Sudanu, aby wypełniając swoje zobowiązania wynikające z art. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Człowieka oraz art. 5 Afrykańskiej Karty Praw Człowieka i Ludów, usunęły art. 152 kodeksu karnego z 1991 roku, ponieważ jest on niejasny i dyskryminujący oraz zniosły karę chłosty za przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu, ponieważ jest to kara nieludzka, okrutna i poniżająca.

H.E. President Omar Hassan Ahmad al-Bashir
Office of the President
People’s Palace
PO Box 281
Khartoum
Sudan
Fax: +249 183 774339

Mr. Abdel Bassit Sabdarat
Minister of Justice
Ministry of Justice
PO Box 302
Khartoum
Sudan
Fax: + 249 183 780796

Dr Abdelmuneim Osman Mohamed Taha
Advisory Council for Human Rights Rapporteur
PO Box 302
Khartoum
Sudan
Fax: +249 183 77 08 83

Solidarny Marsz Kobiet Trójmiasto 2010
6 marca (sobota), godz. 12.00
Start: Plac Solidarności (przy Stoczni Gdańskiej)
Organizatorki/rzy: Trójmiejska Akcja Kobieca

Zapraszamy wszystkich, także mężczyzn solidarnych z kobietami!

28.01.2010 r. Komisja Europejska podjęła kolejny krok w procedurze przeciwko Polsce o naruszenie prawa wspólnotowego poprzez nieprawidłowe wdrożenie przepisów antydyskryminacyjnych w dziedzinie zatrudnienia. Amnesty International zdecydowanie domaga się uchwalenia ustawy o równym traktowaniu oraz powołania niezależnego urzędu do spraw równego traktowania. Wchodząc w skład Koalicji na Rzecz Równych Szans apeluje o natychmiastowe opracowanie i wdrożenie odpowiednich aktów prawnych w tym obszarze.

W ostatnich latach Komisja Europejska przedstawiła Polsce zarzuty niewdrożenia przepisów następujących aktów prawnych:

• dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (pismo Komisji Europejskiej z dnia 4 lipca 2006 r. znak: SG-Greffe(2006)D/203785)
• dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (pismo Komisji Europejskiej z dnia 15 grudnia 2006 r. znak: SG-Greffe(2006)D/207993)
• dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (pismo Komisji Europejskiej z dnia 26 czerwca 2008 r. znak: SG-Greffe(2008)D/204205).

W związku z powyższym, apelujemy do Pana Premiera o podjęcie natychmiastowych działań w kierunku pełnej i poprawnej implementacji całości wspólnotowego prawa antydyskryminacyjnego.

Amnesty International Trójmiasto miała okazję wziąć udział w obchodach Światowego Dnia Jogi już po raz drugi. W tym roku, tak jak i w tamtym udało nam się zagościć u dwóch profesjonalnych lokalnych szkół jogi, z czego jesteśmy bardzo dumni, gdyż 2 z 10 sesji, które odbyły się w całej Polsce należały do nas! :) Pierwszą ze szkół, które nas zaprosiły była Szkoła Jogi Renaty Koba, która pracuje w oparciu o metodę B.K.S Iyengara. Drugą, już po raz drugi, okazała się pracownia JogaBo Bodzi Matulaniec i ja miałam okazję uczestniczyć właśnie w tej sesji.

Ku naszej ogromnej radości zebrała się całkiem spora, ok. 20-osobowa grupa. Razem z koleżanką z sekcji lokalnej Moniką Łosiewską zaczęłyśmy spotkanie od przedstawienia się w kontekście naszej działalności dla Amnesty International. Opowiedziałyśmy o tym co robimy, czym się zajmujemy i dlaczego uznajemy to za ważne. Później przyszła kolej na powiedzenie kilku słów o AI – od kiedy i jak działamy, przedstawienie naszych kampanii i oczywiście poświęcenie kilku zdań na Maraton Pisania Listów, który jest naszą najlepszą wizytówką. Wyjaśniłyśmy także cel naszej dzisiejszej akcji (24. godzinna sesja jogi na całym świecie), wspomniałyśmy o trudnej sytuacji w Zimbabwe i pracy Lekarzy Bez Granic.  Pod sam koniec zachęciłyśmy do zapoznania się z przyniesionymi przez nas materiałami informacyjnymi i czynne włączenie się w naszą działalność. Potem nastąpiła zdecydowanie najprzyjemniejsza część programu – lecznicza dla ciała i dla ducha ok. 2-godzinna sesja jogi, prowadzona przez Bodzię, której trzeba przyznać, że nie tylko zna się na tym co robi, ale robi to z prawdziwą pasją i cierpliwością.

Serdecznie dziękujemy za zaproszenie naszym przyjaciołom z JogiBo i Szkoły Jogi Renaty Koba. Cieszymy się, iż nasza działalność dla praw człowieka spotyka się z zainteresowaniem i co ważne – mobilizuje umysły i porusza serca. Im więcej nas i im większa świadomość dla naszych działań, tym większa nadzieja na zmiany – te pozytywne!

Marta Kania

W Trójmieście zapraszamy do dwóch szkół:
1. JogaBo
ul. Śluza 3, Gimnazjum nr 9, przy CSW “Łaźnia”
Gdańsk
www.jogabo.pl

2. Szkoła Yogi Renaty Koby
ul. Sieroszewskiego 7
Gdynia
www.jogakoba.pl

Podczas tegorocznego Światowego Dnia Jogi będą zbierane fundusze na wsparcie organizacji Lekarze bez Granic (Médecins Sans Frontières, MSF). Jest to niezależna międzynarodowa organizacja humanitarna, która niesie bezpośrednią pomoc medyczną ludności dotkniętej konfliktami zbrojnymi, epidemiami, katastrofami naturalnymi i spowodowanymi przez człowieka oraz pozbawionej podstawowej opieki medycznej w ponad 60 krajach na całym świecie. Działając podczas sytuacji zagrożeń, a także w okresie zwalczania ich następstw, Lekarze bez Granic zapewniają podstawową opiekę medyczną i rehabilitację, prowadzą szpitale i kliniki, wykonują operacje chirurgiczne, walczą z epidemiami, prowadzą kampanie szczepień ochronnych, zarządzają centrami dożywiania dla głodujących dzieci oraz oferują pomoc psychologiczną. Gdy istnieje taka potrzeba, organizacja zajmuje się również budową studni i dystrybucją czystej wody pitnej oraz podstawowych artykułów sanitarnych.

W zeszłym roku w samej Polsce udało nam się zebrać 3 211 złotych, które zostały przekazane na wsparcie mieszkańców Zimbabwe – kraju doszczętnie wyniszczonego w czasie trwającego 28 lat reżimu Roberta Mugabe.

Zapraszamy!

Więcej informacji szukaj na:
www.world-yoga-day.org
www.msf.net

Akmal Shaikh, obywatel brytyjski przez pewien czas mieszkający w Polsce, został skazany w Chinach na śmierć za przemyt narkotyków. Prawdopodobnie jest chory psychicznie, a w przemyt został „wrobiony” przez gang z Polski. Egzekucja może mieć miejsce 29 grudnia.

Jego apelacja została odrzucona i może zostać stracony w każdej chwili. Według doniesień medialnych, egzekucja została wyznaczona na 29 grudnia o 3 rano czasu polskiegi. Został skazany na śmierć 29 października 2008 r. przez Sąd Ludowy Średniego Szczebla w Regionie Autonomicznym Xinjiang Uighur (XUAR). Wyższy Sąd Ludowy podtrzymał wyrok w październiku b. r., choć prawnik Shaikha twierdził, że jego klient jest chory psychicznie. Opierał to twierdzenie na zeznaniach rodziny swojego klienta, która utrzymuje, że Akmal cierpi od wielu lat na zaburzenia psychiczne i prawdopodobnie ma zaburzenie afektywne dwubiegunowe (inaczej zwane zaburzeniem maniakalno-depresyjnym, psychozą maniakalno-depresyjną lub cyklofrenią). Chińskie władze nie zweryfikowały tych twierdzeń. Nie poddały Shaikha badaniu lekarskiemu, nie pozwoliły też na jego widzenie z dr Peterem Shaapveldem, który specjalnie po to pojechał do Chin. Na podstawie relacji członków rodziny i innych źródeł dr Shaapveld stwierdził jednak, że „dowody wskazują na to, że Shaikh cierpiał i/lub cierpi obecnie na poważne zaburzenia psychiczne.”

Akmal Shaikh został aresztowany 12 września 2007 r. w stolicy XUAR, mieście Urumczi (Urumqi), dokąd przyleciał z Tadżykistanu. W jego bagażu znaleziono 4 kg heroiny. Zdaniem mediów z Hong Kongu Shaikh został „wrobiony” przez gang z Polski, gdzie mieszkał przez pewien czas. Gangsterzy obiecali mu, że przedstawią go ludziom z branży muzycznej, którzy pomogą mu w karierze. Załatwili mu lot do Kirgistanu, a następnie do Chin i poprosili o zabranie walizki, w której była heroina. Przekonany, że zostanie gwiazdą muzyki pop, nieświadomy niczego Shaikh zabrał walizkę na pokład samolotu.

Więcej informacji znajdziesz  TU.

Prosimy o niezwłoczne wysyłanie apeli w jęz. chińskim (mandaryńskim) lub swoim ojczystym, w których:
- wezwą Państwo Najwyższy Sąd Ludowy do powstrzymania egzekucji Akmala Shaikha;
- zaapelują Państwo o to, by Akmal Shaikh miał dostęp do rodziny i opieki medycznej, w tym do oceny stanu jego zdrowia psychicznego;
- wezwą Państwo Ogólnochińskie Zgromadzenie Przedstawicieli Ludowych do wprowadzenia do ustawodawstwa procedury ułaskawienia i do eliminacji z kodeksu karnego kary śmierci w przypadku przestępstw popełnionych bez użycia przemocy;
- wezwą Państwo władze do natychmiastowego ogłoszenia moratorium na wykonywanie kary śmierci z myślą o jej ostatecznym zniesieniu w zgodzie z rezolucją Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 62/149 z 18 grudnia 2007 r.

ADRESACI APELI:

Przewodniczący Najwyższego Sądu Ludowego / Supreme People’s Court President
WANG Shengjun Yuanzhang
Zuigao Renmin Fayuan
27 Dongjiaomin Xiang
Beijingshi 100745
People’s Republic of China
Faks: +86 10 65292345
Nagłówek: Szanowny Panie Przewodniczący / Dear President

Przewodniczący Komitetu Stałego Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych / National People’s Congress Standing Committee Chairman
WU Bangguo Weiyuanzhang
Quanguo Renda Changwu Weiyuanhui Bangongting
23 Xijiaominxiang
Xichengqu
Beijingshi 100805
Faks: +86 10 63097934
Email:  icc@npc.gov.cn
Nagłówek: Szanowny Panie Przewodniczący / Dear Chairman

KOPIE DO:

Prezydent Chińskiej Republiki Ludowej
/ President
HU Jintao Guojia Zhuxi
The State Council General Office
2 Fuyoujie
Xichengqu
Beijingshi 100017
People’s Republic of China
Faks: +86 10 63070900
Nagłówek: Wasza Ekscelencjo / Your Excellency

Ambasada Chińskiej Republiki Ludowej
ul. Bonifraterska 1, 00-203 Warszawa
www.chinaembassy.org.pl
Faks: 022 635 42 11

Pilna akcja nr 284/09, indeks AI: ASA 17/059/2009.
Tłumaczenie: Marcin Natorski